Πηνελόπη Δέλτα
Η Πηνελόπη Δέλτα ήταν πεζογράφος παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας. Το έργο της αγαπήθηκε από πολλές γενιές παιδιών και στην εποχή της ήρθε να καλύψει το κενό που υπήρχε μέχρι τότε στη λογοτεχνία αυτών των ηλικιών. Τα έργα της -βασισμένα στη βυζαντινή ιστορία, τον μακεδονικό αγώνα και τη θρησκευτική παράδοση- αποπνέουν περηφάνια και αγάπη για την πατρίδα.
Γεννήθηκε το 1874 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Γονείς της ήταν ο Εμμανουήλ Μπενάκης και η Βιργινία Χωρέμη. Η μεγαλοαστική οικογένειά της της προσφέρει άριστη μόρφωση και πολλά ταξίδια στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Η πρώτη της εμφάνιση στα γράμματα γίνεται σε νεαρή ηλικία στο αλεξανδρινό περιοδικό Έσο Έτοιμος.
Μεγαλωμένη σε ένα αυστηρό περιβάλλον ο έρωτας δεν έχει θέση στη ζωή της. Έτσι, παντρεύεται στα 21 της χρόνια τον βαμβακέμπορα Στέφανο Δέλτα, καθ’ υπόδειξη της οικογένειάς της. Μαζί του αποκτά τρεις κόρες. Το 1905 γνωρίζει στην Αλεξάνδρεια τον Ίωνα Δραγούμη. Ο έρωτάς τους είναι σφοδρός και ανεκπλήρωτος και διαρκεί τρία χρόνια.
Το 1908 η οικογένεια μετακομίζει στη Φρανκφούρτη. Εκεί η Πηνελόπη έρχεται σε επαφή με τον Μανόλη Τριανταφυλλίδη και άλλους δημοτικιστές, οι οποίοι παίζουν καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη της γραφής της. Καθοριστικής σημασίας είναι και η αλληλογραφία της με τον βυζαντινολόγο Γκυστάβ Σλυμπερζέ, γιατί τη βοηθάει να στήσει ένα ρεαλιστικό και ιστορικά ακριβές σκηνικό στα βιβλία της που σχετίζονται με τη βυζαντινή ιστορία.
Το 1909 εκδίδει το πρώτο της βιβλίο Για την Πατρίδα. Ακολουθούν Στον καιρό του Βουλγαροκτόνου, Παραμύθι χωρίς όνομα, Η ζωή του Χριστού, Ο Μάγκας, Ο Τρελαντώνης, Τα μυστικά του βάλτου, που είναι κάποια από τα πιο γνωστά έργα της.
Το ενδιαφέρον της για την ιστορία την οδήγησε στη συλλογή ιστορικών στοιχείων, όπως είναι προφορικές αφηγήσεις και απομνημονεύματα μακεδονομάχων - πηγές από τις οποίες μπορούμε να αντλήσουμε σήμερα πολύ σημαντικές πληροφορίες. Δεν περιορίζεται όμως μόνο στην καταγραφή των ιστορικών γεγονότων αλλά συμμετέχει και σε αποστολές που προσφέρουν βοήθεια στους παλιννοστούντες ομήρους στην Ανατολική Μακεδονία και τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Το 1925 μαθαίνει ότι πάσχει από πολιομυελίτιδα και σταδιακά το σώμα της παραλύει. Μετά από 16 χρόνια που η ασθένεια την έχει εξασθενήσει αποφασίζει να βάλει τέλος στη ζωή της πίνοντας δηλητήριο -τον Μάιο του 1941- όταν πληροφορείται ότι οι Γερμανοί έχουν εισβάλει στην Αθήνα.
